| |
Ustawa
o ochronie zdrowia psychicznego
z dnia 19 sierpnia 1994 r |
| |
| Uznając, że zdrowie psychiczne jest fundamentalnym dobrem
osobistym człowieka, a ochrona praw osób z zaburzeniami psychicznymi należy
do obowiązków państwa, stanowi się co następuje: |
| |
Rozdział 1
Przepisy ogólne |
| |
Art.1. 1. Ochronę zdrowia psychicznego zapewniają
organy administracji rządowej i samorządowej oraz instytucje do tego powołane.
2. W działaniach z zakresu ochrony zdrowia psychicznego
mogą uczestniczyć stowarzyszenia i inne organizacje społeczne, fundacje,
samorządy zawodowe, Kościoły i inne związki wyznaniowe oraz grupy samopomocy
pacjentów i ich rodzin, a także inne osoby fizyczne i prawne.
Art.2. Ochrona zdrowia psychicznego polega w szczególności
na:
 |
1/ |
|
promocji zdrowia psychicznego i zapobieganiu zaburzeniom
psychicznym, |
| |
2/ |
|
zapewnianiu osobom z zaburzeniami psychicznymi wielostronnej
i powszechnie dostępnej opieki zdrowotnej oraz innych form opieki
i pomocy niezbędnych do życia w środowisku rodzinnym i społecznym, |
| |
3/ |
|
kształtowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi,
właściwych postaw społecznych, a zwłaszcza zrozumienia, tolerancji,
życzliwości, a także przeciwdziałaniu ich dyskryminacji. |
Art.3. Ilekroć przepisy niniejszej ustawy stanowią
o:
|
1/
|
|
osobie z zaburzeniami psychicznymi, odnosi się to do
osoby: |
| |
|
|
|
a/
|
|
chorej psychicznie (wykazującej zaburzenia psychotyczne),
|
| |
b/ |
|
upośledzonej umysłowo, |
| |
c/ |
|
wykazującej inne zakłócenia czynności psychicznych,
które zgodnie ze stanem wiedzy medycznej zaliczane są do zaburzeń
psychicznych, a osoba ta wymaga świadczeń zdrowotnych lub innych
form pomocy i opieki niezbędnych do życia w środowisku rodzinnym
lub społecznym, |
|
| |
2/ |
|
szpitalu psychiatrycznym , odnosi się to również do:
|
| |
|
|
|
a/ |
|
oddziału psychiatrycznego w szpitalu ogólnym,
|
| |
b/ |
|
kliniki psychiatrycznej, |
| |
c/ |
|
sanatorium dla osób z zaburzeniami psychicznymi,
|
| |
d/ |
|
innego zakładu opieki zdrowotnej, sprawującego
całodobową opiekę psychiatryczną lub odwykową, niezależnie od
podmiotu, który je tworzy i utrzymuje, |
|
| |
3/ |
|
domu pomocy społecznej lub środowiskowym domu samopomocy,
odnosi się to również do wszelkich form pomocy instytucjonalnej dla
osób, o których mowa w pkt. 1, |
| |
4/ |
|
zgodzie, oznacza to swobodnie wyrażoną zgodę osoby
z zaburzeniami psychicznymi, która - niezależnie od stanu jej zdrowia
psychicznego - jest rzeczywiście zdolna do zrozumienia przekazywanej
w dostępny sposób informacji o celu przyjęcia do szpitala psychiatrycznego,
jej stanie zdrowia, proponowanych czynnościach diagnostycznych i leczniczych
oraz o dających się przewidzieć skutkach tych działań lub ich zaniechania. |
Art.4. 1. Działania zapobiegawcze w zakresie ochrony
zdrowia psychicznego są podejmowane przede wszystkim wobec dzieci, młodzieży,
osób starszych i wobec osób znajdujących się w sytuacjach stwarzających
zagrożenie dla zdrowia psychicznego.
2. Działania,
o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności:
|
1/ |
|
stosowanie zasad ochrony zdrowia psychicznego w pracy
szkół, placówek oświatowych, opiekuńczo - wychowawczych, resocjalizacyjnych
oraz w jednostkach wojskowych, |
| |
2/ |
|
tworzenie placówek rozwijających działalność zapobiegawczą,
przede wszystkim poradnictwa psychologicznego, oraz placówek specjalistycznych,
z uwzględnieniem wczesnego rozpoznawania potrzeb dzieci z zaburzeniami
rozwoju psychoruchowego, |
| |
3/ |
|
wspieranie grup samopomocy i innych inicjatyw społecznych
w zakresie ochrony zdrowia psychicznego. |
| |
4/ |
|
rozwijanie działalności zapobiegawczej w zakresie
ochrony zdrowia psychicznego przez zakłady opieki zdrowotnej, |
| |
5/ |
|
wprowadzanie zagadnień ochrony zdrowia psychicznego
do programu przygotowania zawodowego osób zajmujących się wychowaniem,
nauczaniem, resocjalizacją, leczeniem i opieką, zarządzaniem i organizacją
pracy oraz organizacją wypoczynku. |
| |
6/ |
|
podejmowanie badań naukowych służących umacnianiu
zdrowia psychicznego i zapobieganiu zaburzeniom psychicznym, |
| |
7/ |
|
uwzględnianie zagadnień zdrowia psychicznego w działalności
publicznych środków masowego przekazu, a zwłaszcza w programach radiowych
i telewizyjnych. |
3. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia,
sposób organizowania i prowadzenia działalności w dziedzinie promocji zdrowia
psychicznego i zapobiegania zaburzeniom psychicznym.
Art.
5. Opieka zdrowotna nad osobami z zaburzeniami psychicznymi jest
wykonywana w ramach podstawowej i specjalistycznej opieki zdrowotnej, zwłaszcza
psychiatrycznej opieki zdrowotnej - w formie opieki doraźnej, ambulatoryjnej,
dziennej, szpitalnej i środowiskowej oraz w domach opieki społecznej.
Art. 6. Samorząd województwa zgodnie z potrzebami
wynikającymi w szczególności z liczby i struktury społecznej ludności województwa
tworzy i prowadzi zakłady psychiatrycznej opieki zdrowotnej w ramach docelowej
sieci tych zakładów, określonej przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
Art. 6a Powiat organizuje i zapewnia usługi w
odpowiednim standardzie w domach pomocy społecznej dostosowanych do szczególnych
potrzeb osób z zaburzeniami psychicznymi. Domy te są tworzone na zasadach
określonych w ustawie z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U.
z 1998 r. Nr 64, poz. 414).
Art. 7. 1. Dla dzieci
i młodzieży upośledzonej umysłowo bez względu na stopień upośledzenia organizuje
się naukę i zajęcia rewalidacyjno - wychowawcze, w szczególności w przedszkolach,
szkołach, placówkach opiekuńczo-wychowawczych, ośrodkach rehabilitacyjno
- wychowawczych, w domach pomocy społecznej i zakładach opieki zdrowotnej,
a także w domu rodzinnym.
2. Dla osób, o których
mowa w ust.1, organizuje się również rehabilitację leczniczą, zawodową i
społeczna. Rehabilitacja i zajęcia rewalidacyjno - wychowawcze są bezpłatne.
Opieka niezbędna do prowadzenia rehabilitacji i zajęć rewalidacyjno - wychowawczych
wchodzi w zakres tych czynności.
3. Minister
Edukacji Narodowej w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej
oraz Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej określa, w drodze rozporządzenia,
zasady organizowania zajęć rewalidacyjno - wychowawczych dla dzieci i młodzieży
upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim.
4.
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Pracy i
Polityki Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, zasady organizowania
i zakres rehabilitacji leczniczej w domach pomocy społecznej.
5. Naukę, zajęcia rewalidacyjno - wychowawcze i rehabilitację
mogą także organizować podmioty wymienione w art. 1 ust.2.
Art.
8. 1. Jednostki organizacyjne i inne podmioty działające na podstawie
ustawy o pomocy społecznej, zwane dalej organami do spraw pomocy społecznej,
w porozumieniu z zakładami psychiatrycznej opieki zdrowotnej organizują
na obszarze swojego działania oparcie społeczne dla osób, które z powodu
choroby psychicznej lub upośledzenia umysłowego mają poważne trudności w
życiu codziennym, zwłaszcza w kształtowaniu swoich stosunków z otoczeniem,
w zakresie zatrudnienia oraz w sprawach bytowych.
2.
Oparcie społeczne polega w szczególności na:
|
1/ |
|
podtrzymywaniu i rozwijaniu umiejętności niezbędnych
do samodzielnego życia, |
| |
2/ |
|
organizowaniu w środowisku społecznym pomocy ze strony
rodziny, innych osób, grup, organizacji społecznych i instytucji,
|
| |
3/ |
|
udzielaniu pomocy finansowej, rzeczowej oraz innych
świadczeń na zasadach określonych w ustawie o pomocy społecznej. |
Art.9. 1. Usługi opiekuńcze powinny być dostosowane
do szczególnych potrzeb osób z zaburzeniami psychicznymi. Pomoc mieszkaniowa,
jako forma usługi opiekuńczej, może polegać między innymi na udostępnianiu
miejsca w środowiskowym domu samopomocy.
2. Środowiskowe
domy samopomocy stosownie do potrzeb są organizowane, prowadzone i finansowane
przez organy do spraw pomocy społecznej na zasadach określonych w przepisach
ustawy o pomocy społecznej. Środowiskowe domy samopomocy mogą być także
tworzone przez podmioty wymienione w art. 1 ust.2.
3.
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Pracy i
Polityki Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, rodzaj i zakres psychiatrycznych
świadczeń zdrowotnych, udzielanych w domach opieki społecznej i w środowiskowych
domach samopomocy dla osób z zaburzeniami psychicznymi.
4.
Zadania, o których mowa w ust. 1 i 2, są realizowane jako zadania zlecone
gminom przez administrację rządową w ramach pomocy społecznej.
Art. 10. 1. Za świadczenia zdrowotne udzielane osobom chorym
psychicznie lub upośledzonym umysłowo przez publiczne zakłady psychiatrycznej
opieki zdrowotnej nie pobiera się od tych osób opłat.
2.
Osobom, o których mowa w ust. 1, przebywającym w szpitalu psychiatrycznym
przysługują ponadto bezpłatne leki i artykuły sanitarne oraz pomieszczenie
i wyżywienie odpowiednie do stanu zdrowia, za które nie pobiera się od tych
osób opłat. |
| |
Rozdział 2
Badanie, leczenie, rehabilitacja oraz opieka i pomoc |
| |
Atr.11. Świadectwo o stanie zdrowia osoby
z zaburzeniami psychicznymi, orzeczenie, opinię lub skierowanie do innego
lekarza lub psychologa albo zakładu opieki zdrowotnej - lekarz może wydać
wyłącznie na podstawie uprzedniego osobistego zbadania tej osoby. Skierowanie
tej osoby do szpitala psychiatrycznego wydawane jest w dniu badania, a jego
ważność wygasa po upływie 14 dni.
Art.12. Przy
wyborze rodzaju i metod postępowania leczniczego bierze się pod uwagę nie
tylko cele zdrowotne, ale także interesy oraz inne dobra osobiste osoby
z zaburzeniami psychicznymi i dąży do osiągnięcia poprawy stanu zdrowia
w sposób najmniej dla tej osoby uciążliwy.
Art.13.
Osoba z zaburzeniami psychicznymi przebywająca w szpitalu psychiatrycznym
lub w domu pomocy społecznej ma prawo do porozumienia się bez ograniczeń
z rodziną i innym osobami; korespondencja takiej osoby nie podlega kontroli.
Art.14. Osoba z zaburzeniami psychicznymi leczona
w szpitalu psychiatrycznym może uzyskać zgodę ordynatora na okresowe przebywanie
poza szpitalem bez wypisywania jej z zakładu, jeżeli nie zagraża to jej
życiu albo życiu i zdrowiu innych osób.
Art.15. 1.
Zajęcia rehabilitacyjne prowadzone w szpitalach psychiatrycznych i w domach
pomocy społecznej nie mogą być podporządkowane celom gospodarczym.
2. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określa, w
drodze rozporządzenia, sposób organizowania zajęć rehabilitacyjnych w szpitalach
psychiatrycznych oraz sposób nagradzania uczestników zajęć.
Art.16.
W razie stwierdzenia, że dobro osoby chorej psychicznie lub upośledzonej
umysłowo wymaga jej ubezwłasnowolnienia, kierownik zakładu psychiatrycznej
opieki zdrowotnej zawiadamia o tym prokuratora.
Art.17.
W razie stwierdzenia, że przedstawiciel ustawowy osoby chorej psychicznie
lub upośledzonej umysłowo nie wykonuje należycie swoich obowiązków wobec
tej osoby, kierownik zakładu psychiatrycznej opieki zdrowotnej zawiadamia
o tym sąd opiekuńczy miejsca zamieszkania tej osoby.
Art.18.
1. W toku wykonywania czynności przewidzianych w niniejszej ustawie
przymus bezpośredni wobec osób z zaburzeniami psychicznymi można stosować
tylko wtedy, gdy osoby te dopuszczają się zamachu przeciwko życiu lub zdrowiu
własnemu, życiu lub zdrowiu innej osoby, bezpieczeństwu powszechnemu bądź
w sposób gwałtowny niszczą lub uszkadzają przedmioty znajdujące się w ich
otoczeniu albo gdy przepis niniejszej ustawy do tego upoważnia.
2. O zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje lekarz,
który określa rodzaj zastosowanego środka przymusu oraz osobiście nadzoruje
jego wykonanie. W szpitalach psychiatrycznych oraz w domach pomocy społecznej,
jeżeli nie jest możliwe uzyskanie natychmiastowej decyzji lekarza, o zastosowaniu
przymusu bezpośredniego decyduje pielęgniarka, która jest zobowiązana niezwłocznie
zawiadomić lekarza. Każdy wypadek zastosowania przymusu bezpośrednio odnotowuje
się w dokumentacji medycznej.
3. Zastosowanie
przymusu bezpośredniego polega na przytrzymywaniu, przymusowym zastosowaniu
leków, unieruchomieniu lub izolacji.
4. Przed
zastosowaniem przymusu bezpośredniego uprzedza się o tym osobę, wobec której
środek ten ma być podjęty. Przy wyborze środka przymusu należy wybierać
środek możliwie dla tej osoby najmniej uciążliwy, a przy stosowaniu przymusu
należy zachować szczególną ostrożność i dbałość o dobro tej osoby.
5. W przypadkach określonych w ust. 1 pogotowie ratunkowe,
policja oraz straż pożarna są obowiązane do udzielania lekarzowi pomocy
na jego żądanie.
6. Zasadność zastosowania przymusu
bezpośredniego:
|
1/ |
|
przez lekarza zakładu opieki zdrowotnej - ocenia w
ciągu 3 dni kierownik tego zakładu, |
| |
2/ |
|
przez innego lekarza - ocenia w ciągu 3 dni upoważniony
przez wojewodę lekarz specjalista w dziedzinie psychiatrii. |
7. Sposób stosowania przymusu bezpośredniego określa,
w drodze rozporządzenia, Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu
z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej.
Art.19.
Przewidziane w innych ustawach badanie stanu psychicznego osoby, przeprowadzone
na żądanie sądu, prokuratora lub innego uprawnionego organu, powinno się
odbywać w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, a wyjątkowo także w miejscu
zamieszkania osoby badanej.
Art.20. Przepisy
ustawy przewidujące wymóg wyrażenia zgody przez przedstawiciela ustawowego
osoby małoletniej lub osoby ubezwłasnowolnionej całkowicie stosuje się również
do osoby ubezwłasnowolnionej częściowo, jeżeli wynika to z postanowienia
sądu opiekuńczego o ustanowieniu kuratora.
|
| |
Rozdział 3
Postępowanie lecznicze. Przyjęcie do szpitala psychiatrycznego |
| |
Art.21. 1. Osoba, której zachowanie wskazuje
na to, że z powodu zaburzeń psychicznych może zagrażać bezpośrednio własnemu
życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, bądź nie jest zdolna do zaspokajania
podstawowych potrzeb życiowych, może być poddana badaniu psychiatrycznemu
również bez jej zgody, a osoba małoletnia lub ubezwłasnowolniona całkowicie
- także bez zgody jej przedstawiciela ustawowego. W tym przypadku art.18
ma zastosowanie.
2. Konieczność przeprowadzenia
badania, o którym mowa w ust.1, stwierdza lekarz psychiatra, a w razie niemożności
uzyskania pomocy lekarza psychiatry - inny lekarz. Przed przystąpieniem
do badania uprzedza się osobę badaną lub jej przedstawiciela ustawowego
o przyczynach przeprowadzenia badania bez jej zgody.
3.
W razie potrzeby lekarz przeprowadzający badanie zarządza bezzwłocznie przewiezienie
badanego do szpitala. Przewiezienie takiej osoby z zastosowaniem przymusu
bezpośredniego powinno nastąpić w obecności lekarza lub pielęgniarki.
4. Lekarz, który przeprowadził badanie psychiatryczne
określone w ust.1, odnotowuje tę czynność w dokumentacji medycznej, wskazując
na okoliczności uzasadniające podjęcie postępowania przymusowego. Przy ocenie
zasadności poddania osoby badaniu bez jej zgody stosuje się odpowiednio
art. 18 ust.6.
Art.22. 1. Przyjęcie osoby z zaburzeniami
psychicznymi do szpitala psychiatrycznego następuje za jej pisemną zgodą,
jeżeli lekarz wyznaczony do tej czynności, po jej osobistym zbadaniu, stwierdzi
wskazania do przyjęcia.
2. W przypadku poważnych
wątpliwości co do zdolności wyrażenia zgody przez osobę z zaburzeniami psychicznymi,
odnotowuje się ten fakt w dokumentacji medycznej, którą przedstawia się
sędziemu wizytującemu szpital.
3. Przyjęcie do
szpitala psychiatrycznego osoby małoletniej lub ubezwłasnowolnionej całkowicie
następuje za pisemną zgodą jej przedstawiciela ustawowego.
4.
Jeżeli przyjęcie do szpitala dotyczy osoby małoletniej powyżej 16 roku życia
lub całkowicie ubezwłasnowolnionej, zdolnej do wyrażenia zgody, wymagane
jest również uzyskanie zgody tej osoby na przyjęcie. W przypadku sprzecznych
oświadczeń w sprawie przyjęcia do szpitala psychiatrycznego tej osoby i
jej przedstawiciela ustawowego, zgodę na przyjęcie do szpitala wyraża sąd
opiekuńczy.
5. Przyjęcie do szpitala osoby niezdolnej
do wyrażania zgody następuje za pisemną zgodą jej przedstawiciela ustawowego.
Przedstawiciel ustawowy osoby, która nie pozostaje pod władzą rodzicielską,
wyraża taką zgodę za zezwoleniem sądu opiekuńczego miejsca zamieszkania
tej osoby; w wypadkach nagłych nie jest konieczne uzyskanie zezwolenia sądu
opiekuńczego przed przyjęciem do szpitala.
6.
O każdorazowym przyjęciu osoby z zaburzeniami psychicznymi, w warunkach
przewidzianych w ust. 5, kierownik szpitala psychiatrycznego zawiadamia
bezzwłocznie sąd opiekuńczy miejsca siedziby szpitala. W zawiadomieniu kierownik
szpitala psychiatrycznego wskazuje okoliczności uzasadniające przyjęcie.
Art.23. 1. Osoba chora psychicznie może być przyjęta
do szpitala psychiatrycznego bez zgody wymaganej w art.22 tylko wtedy, gdy
jej dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z powodu tej choroby zagraża
bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób.
2. O przyjęciu do szpitala osoby, o której mowa w ust.
1. postanawia lekarz wyznaczony do tej czynności po osobistym jej zbadaniu
i zasięgnięciu w miarę możliwości opinii drugiego lekarza psychiatry albo
psychologa.
3. Lekarz, o którym mowa w ust. 2,
jest obowiązany wyjaśnić choremu przyczyny przyjęcia do szpitala bez zgody
i poinformować go o jego prawach.
4. Przyjęcie
do szpitala, o którym mowa w ust. 1, wymaga zatwierdzenia przez ordynatora
(lekarza kierującego działem) w ciągu 48 godzin od chwili przyjęcia. Kierownik
szpitala zawiadamia o powyższym sąd opiekuńczy miejsca siedziby szpitala
w ciągu 72 godzin od chwili przyjęcia.
5. Czynności,
o których mowa w ust. 2, 3 i 4, odnotowuje się w dokumentacji medycznej.
Art.24. 1. Osoba, której dotychczasowe zachowanie
wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych zagraża bezpośrednio swojemu
życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, a zachodzą wątpliwości, czy jest
ona chora psychicznie, może być przyjęta bez zgody wymaganej w art.22 do
szpitala w celu wyjaśnienia tych wątpliwości.
2.
Pobyt w szpitalu, o którym mowa w ust. 1, nie może trwać dłużej niż 10 dni.
3. Do przyjęcia do szpitala, o którym mowa w
ust. 1, stosuje się zasady i tryb postępowania określony w art. 23.
Art.25. 1. Na podstawie otrzymanego zawiadomienia
sąd opiekuńczy wszczyna postępowanie dotyczące przyjęcia do szpitala psychiatrycznego
osoby wymienionej w art.23 i 24.
2. Sąd opiekuńczy
może rozpoznać sprawę również na wniosek tej osoby lub jej przedstawiciela
ustawowego, jej małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa bądź osoby
sprawującej nad nią faktyczną opiekę albo z urzędu.
Art.
26. 1. W przypadku gdy osoba przyjęta do szpitala psychiatrycznego
bez jej zgody wyraziła potem zgodę na pobyt w tym szpitalu, sąd opiekuńczy
umorzy postępowanie wszczęte na skutek zawiadomienia lub związku, o którym
mowa w art. 25, jeżeli uzna, że osoba ta wyraziła zgodę.
2.
Przed umorzeniem postępowania sąd jest obowiązany wysłuchać osobę wymienioną
w ust. 1.
Art. 27. O treści postanowienia w przedmiocie
przyjęcia osoby, o której mowa w art.23 i 24, sąd opiekuńczy zawiadamia
niezwłocznie szpital, w którym ta osoba przebywa. W razie wydania postanowienia
o braku podstaw do przyjęcia, szpital psychiatryczny jest obowiązany wypisać
tę osobę niezwłocznie po doręczeniu mu postanowienia sądu.
Art.
28. Jeżeli zachowanie osoby przyjętej do szpitala psychiatrycznego
za zgodą wymaganą w art.22 wskazuje na to, że zachodzą okoliczności określone
w art.23 ust. 1, a zgoda ta została cofnięta, stosuje się odpowiednio przepisy
art. 23 oraz art. 25 - 27.
Art. 29. 1. Do szpitala
psychiatrycznego może być również przyjęta, bez zgody wymaganej w art. 22,
osoba chora psychicznie:
|
1/ |
|
której dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że
nie przyjęcie do szpitala spowoduje znaczne pogorszenie stanu jej
zdrowia psychicznego, bądź |
| |
2/ |
|
która jest niezdolna do samodzielnego zaspokajania
podstawowych potrzeb życiowych, a uzasadnione jest przewidywanie,
że leczenie w szpitalu psychiatrycznym przyniesie poprawę jej stanu
zdrowia. |
2. O potrzebie przyjęcia do szpitala psychiatrycznego
osoby, o której mowa w ust. 1, bez jej zgody, orzeka sąd opiekuńczy miejsca
zamieszkania tej osoby - na wniosek jej małżonka, krewnych w linii prostej,
rodzeństwa jej przedstawiciela ustawowego lub osoby sprawującej nad nią
faktyczną opiekę.
3. W stosunku do osoby objętej
oparciem społecznym, o którym mowa w art.8, wniosek może zgłosić również
gmina lub właściwy organ administracji rządowej.
Art.
30. 1. Do wniosku, o którym mowa w art. 29 ust. 2 i 3, dołącza
się opinię lekarza psychiatry szczegółowo uzasadniającą potrzebę leczenia
w szpitalu psychiatrycznym. W braku opinii lub gdy została ona wydana w
okresie dłuższym niż 14 dni przed datą złożenia wniosku, sąd opiekuńczy
zwraca wniosek; przepisy art. 130 Kodeksu postępowania cywilnego nie mają
w tym przypadku zastosowania.
2. Świadectwo wydaje
lekarz psychiatra publicznego zakładu psychiatrycznej opieki zdrowotnej
na uzasadnione żądanie osoby lub organów uprawnionych do zgłoszenia wniosku
o wszczęcie postępowania sądowego w tej sprawie.
3.
Po stwierdzeniu potrzeby wydania świadectwa lekarskiego lekarz psychiatra
publicznego zakładu psychiatrycznej opieki zdrowotnej wyznacza termin badania
i zawiadamia o tym osobę, o której mowa w art. 29 ust. 1, pouczając o możliwości
doprowadzenia przez Policję w przypadku niestawienia się na badanie.
4. W razie uchylania się od badania osoby, o której
mowa w ust. 3, lekarz psychiatra publicznego zakładu psychiatrycznej opieki
zdrowotnej może zwrócić się do Policji o doprowadzenie tej osoby na badanie
w publicznym zakładzie psychiatrycznej opieki zdrowotnej. W uzasadnionych
przypadkach badanie może odbyć się w miejscu pobytu tej osoby.
5. Jeżeli osoba, o której mowa w art. 29 ust. 1, odmawia
poddania się badaniu, może być ono przeprowadzone bez jej zgody; art. 21
stosuje się odpowiednio.
Art.30a. Doprowadzenie
przez Policję, o którym mowa w art. 30, następuje w obecności lekarza lub
pielęgniarki publicznego zakładu opieki zdrowotnej.
Art.31.
W razie stwierdzenia, że osoba , wobec której wszczęto postępowanie określone
w art. 29 i 30, wskutek choroby psychicznej zagraża bezpośrednio własnemu
życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, stosuje się art. 23.
Art.32. Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art.
23, 24 i 28, oraz postanowień sądu opiekuńczego przewidzianych w niniejszym
rozdziale stosuje się odpowiednio przepis art. 18 ust. 5.
Postępowanie lecznicze w stosunku do osoby leczonej bez jej zgody
Art.33.
1. Wobec osoby przyjętej do szpitala psychiatrycznego bez jej zgody
można stosować niezbędne czynności lecznicze, mające na celu usunięcie przewidzianych
w ustawie przyczyn przyjęcia bez zgody.
2. Lekarz
wyznaczony do tych czynności zapoznaje osobę, o której mowa w ust. 1, z
planowanym postępowaniem leczniczym.
3. Minister
Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej
określa, w drodze rozporządzenia, wykaz świadczeń zdrowotnych stwarzających
podwyższone ryzyko dla pacjenta, których zastosowanie wymaga zgody osoby
określonej w ust. 1 lub jej przedstawiciela ustawowego.
4.
Przepisy w ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do osób umieszczonych w szpitalu
psychiatrycznym w trybie art. 24.
Art. 34. Wobec
osoby przyjętej do szpitala psychiatrycznego bez jej zgody przymus bezpośredni
można stosować, poza okolicznościami określonymi w art. 18, także wtedy,
gdy jest to konieczne do dokonania niezbędnych czynności leczniczych, o
których mowa w art. 33. Przymus bezpośredni można także stosować w celu
zapobieżenia samodzielnemu opuszczeniu przez tę osobę szpitala psychiatrycznego.
|
| |
| Wypisanie ze szpitala psychiatrycznego
osoby przebywającej tam bez jej zgody |
| |
Art. 35. 1. O wypisaniu ze szpitala psychiatrycznego
osoby przebywającej w tym szpitalu bez jej zgody postanawia ordynator (lekarz
kierujący oddziałem), jeżeli uzna, że ustały przewidziane w niniejszej ustawie
przyczyny przyjęcia i pobytu tej osoby w szpitalu psychiatrycznym bez jej
zgody.
2. Osoba ta może również za swoją później
wyrażoną zgodą pozostać w szpitalu psychiatrycznym, jeżeli w ocenie lekarza
jej dalszy pobyt w tym szpitalu jest celowy.
3.
O wypisaniu ze szpitala w trybie ust. 1 i okolicznościach, o których mowa
w ust. 2, kierownik szpitala psychiatrycznego zawiadamia sąd opiekuńczy.
Art. 36. 1. Osoba przebywająca w szpitalu psychiatrycznym
może złożyć w szpitalu, w dowolnej formie, wniosek o nakazanie wypisania
jej ze szpitala, co odnotowuje się w dokumentacji medycznej.
2.
Osoba przebywająca bez swojej zgody w szpitalu psychiatrycznym, jej przedstawiciel
ustawowy, małżonek, rodzeństwo, krewni w linii prostej oraz osoba sprawująca
faktyczną nad nią opiekę mogą żądać wypisania tej osoby ze szpitala psychiatrycznego
nie wcześniej niż po upływie 30 dni od uprawomocnienia się postanowienia
sądu opiekuńczego w przedmiocie przyjęcia do szpitala lub dalszego leczenia
tej osoby bez jej zgody w tym szpitalu. Żądanie takie może być zgłoszone
w dowolnej formie; odnotowuje się je w dokumentacji medycznej.
3. W razie odmowy wypisania, osoba przebywająca w szpitalu
oraz odpowiednio inne osoby wymienione w ust. 2 mogą wystąpić do sądu opiekuńczego,
w którego okręgu znajduje się ten szpital, o nakazanie wypisania. Wniosek
składa się w terminie 7 dni od powiadomienia tej osoby o odmowie wypisania
oraz o terminie i sposobie złożenia wniosku.
Art. 37.
Przepisy niniejszego rozdziału oraz art. 14 nie mają zastosowania do osób
kierowanych do szpitala psychiatrycznego przez właściwy organ państwowy
na podstawie innych ustaw. |
| |
Rozdział 4
Przyjęcie do domu opieki społecznej |
| |
Art.38. Osoba, która wskutek
choroby psychicznej lub upośledzenia umysłowego nie jest zdolna do zaspokajania
podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki
innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji, lecz nie wymaga
leczenia szpitalnego, może być za jej zgodą lub za zgodą jej przedstawiciela
ustawowego przyjęta do domu pomocy społecznej.
Art.39.
1. Jeżeli osoba, o której mowa w art.38, lub jej przedstawiciel
ustawowy nie wyrażają zgody na skierowanie jej do domu pomocy społecznej,
a brak opieki zagraża życiu tej osoby, organ do spraw pomocy społecznej
może wystąpić do sądu opiekuńczego miejsca zamieszkania tej osoby z wnioskiem
o skierowanie do domu pomocy społecznej bez jej zgody.
2.
Z wnioskiem, o którym mowa w ust.1, może wystąpić również kierownik szpitala
psychiatrycznego, jeżeli przebywająca w nim osoba jest niezdolna do samodzielnego
zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, a potrzebuje stałej opieki
i pielęgnacji, natomiast nie wymaga dalszego leczenia w tym szpitalu.
3. Jeżeli osoba wymagająca skierowania do domu pomocy
społecznej ze względu na swój stan psychiczny nie jest zdolna do wyrażenia
na to zgody, o jej skierowaniu do domu pomocy społecznej orzeka sąd opiekuńczy.
Art. 40.1. Przy wykonywaniu orzeczenia sądu opiekuńczego
o przyjęciu do domu pomocy społecznej stosuje się art. 18.
2.
Przymus bezpośredni można także stosować w celu zapobieżenia samowolnemu
opuszczeniu przez tę osobę domu pomocy społecznej.
Art.
41. 1. Osoba przyjęta do domu pomocy społecznej w trybie art. 39,
jej przedstawiciel ustawowy, małżonek, krewni w linii prostej, rodzeństwo
oraz osoba sprawująca nad nią faktyczną opiekę - mogą występować do sądu
opiekuńczego o zmianę orzeczenia o przyjęciu do domu pomocy społecznej.
2. Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, może
także wystąpić kierownik domu pomocy społecznej, jeżeli uzna, że zmieniły
się okoliczności uzasadniające orzeczenie o przyjęciu tej osoby do domu
pomocy społecznej bez jej zgody. |
| |
Rozdział 5
Postępowanie przed sądem opiekuńczym |
| |
Art.42. W postępowaniu przed sądem opiekuńczym
w sprawach określonych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy
Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, ze zmianami
wynikającymi z niniejszej ustawy.
Art. 43. 1.
Do szpitala psychiatrycznego i domu pomocy społecznej przeznaczonego dla
osób chorych psychicznie lub upośledzonych umysłowo ma prawo wstępu o każdej
porze sędzia w celu kontroli legalności przyjęcia i przebywania w takim
szpitalu lub domu pomocy społecznej osób z zaburzeniami psychicznymi, przestrzegania
ich praw oraz kontroli warunków, w jakich one tam przebywają.
2. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem
Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej określa,
w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb sprawowania kontroli,
o której mowa w ust. 1.
Art. 44. 1. Dla osoby
przebywającej w szpitalu psychiatrycznym sąd opiekuńczy miejsca siedziby
szpitala ustanawia na jej wniosek kuratora, jeżeli osoba ta w czasie pobytu
w szpitalu potrzebuje pomocy do prowadzenia wszystkich swoich spraw albo
spraw określonego rodzaju. Zakres obowiązków oraz uprawnień kuratora określa
sąd opiekuńczy.
2. Jeżeli osoba przebywająca
w szpitalu psychiatrycznym ze względu na stan zdrowia nie jest zdolna do
złożenia wniosku, sąd opiekuńczy może ustanowić dla niej kuratora z urzędu.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio
do osób chorych psychicznie lub upośledzonych umysłowo, przebywających w
domu pomocy społecznej.
Art. 45. 1. W sprawach
określonych art. 25, 29, 36 ust. 3 i art. 39 sąd opiekuńczy orzeka w składzie
jednego sędziego po przeprowadzeniu rozprawy; rozprawa powinna się odbyć
w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku lub otrzymania zawiadomienia, o
którym mowa w art. 23 ust. 4.
1a. W przypadkach
uzasadnionych interesem osoby, której postępowanie dotyczy bezpośrednio,
sąd zarządza przeprowadzenie rozprawy w szpitalu.
2.
Sędzia wizytujący szpital wysłuchuje osobę przyjętą do szpitala psychiatrycznego
w trybie art. 23, 24 lub 28 nie później niż w terminie 48 godzin od otrzymania
zawiadomienia, o którym mowa w art. 23 ust. 4. W razie stwierdzenia, że
pobyt tej osoby w szpitalu psychiatrycznym jest oczywiście bezzasadny, sędzia
zarządza natychmiastowe jej wypisanie ze szpitala i wnosi o umorzenie postępowania.
Art. 46. 1. W sprawach dotyczących przyjęcia
osoby chorej psychicznie do szpitala psychiatrycznego oraz wypisanie jej
z takiego szpitala uczestnikami postępowania z mocy prawa, oprócz wnioskodawcy,
są: ta osoba, jej przedstawiciel ustawowy, jej małżonek oraz osoba sprawująca
nad nią faktyczną opiekę; mogą oni wziąć udział w każdym stanie sprawy i
wtedy stają się uczestnikami.
1a. Osoba, której
postępowanie dotyczy bezpośrednio, może być doprowadzona na rozprawę sądową
na mocy zarządzenia sądowego. W tym przypadku stosuje się odpowiednio art.
556 § 2 Kodeksu Postępowania Cywilnego.
2. Przed
wydaniem postanowienia co do istoty sprawy, sąd jest obowiązany uzyskać
opinię jednego lub kilku lekarzy psychiatrów. Biegłym nie może być osoba,
która uczestniczyła w podjęciu decyzji o przyjęciu do szpitala lub odmowie
wypisania osoby chorej psychicznie ze szpitala psychiatrycznego.
2a. W przypadku, gdy osoba psychicznie chora, która ma
być poddana badaniu przez biegłego, odmawia stawienia się w publicznym zakładzie
psychiatrycznej opieki zdrowotnej lub w inny sposób uchyla się od tego badania,
sąd może zarządzić doprowadzenie tej osoby do publicznego zakładu psychiatrycznej
opieki zdrowotnej przez Policję.
2b. Zapewnienie
realizacji postanowienia sądowego o przyjęciu do szpitala psychiatrycznego
osoby, o której mowa w art. 29 ust. 1, należy do wojewody.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do postępowania o przyjęciu
do domu pomocy społecznej; do czasu przyjęcia osoby, o której mowa w art.
39, do domu pomocy społecznej organ do spraw pomocy społecznej powinien
zapewnić jej niezbędną pomoc.
4. Sąd zawiadamia
prokuratora o potrzebie wzięcia udziału w postępowaniu, jeżeli uzna to za
konieczne.
Art. 46a. Doprowadzenie przez Policję,
o którym mowa w art. 46, następuje w obecności lekarza lub pielęgniarki
publicznego zakładu opieki zdrowotnej.
Art. 47.
Do środków odwoławczych wnoszonych przez osobę, której postępowanie dotyczy
bezpośrednio, nie ma zastosowania przepis art. 368 Kodeksu postępowania
cywilnego oraz w zakresie objętym treścią tego artykułu również przepis
art. 370 tego kodeksu.
Art. 48. 1. Postępowanie
przed sądem opiekuńczym w sprawach określonych w niniejszej ustawie jest
wolne od kosztów sądowych.
2. Sąd może ustanowić
dla osoby, której postępowanie dotyczy bezpośrednio, adwokata z urzędu,
nawet bez złożenia wniosku, jeżeli osoba ta ze względu na stan zdrowia psychicznego
nie jest zdolna do złożenia wniosku, a sąd uzna udział adwokata w sprawie
za potrzebny.
Art. 49. Szczegółowy sposób działania
szpitala psychiatrycznego w sprawach przyjęcia oraz wypisania ze szpitala
psychiatrycznego określa, w drodze rozporządzenia, Minister Zdrowia i Opieki
Społecznej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, a w sprawach odnoszących
się do domu opieki społecznej - Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu
z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Ministrem Sprawiedliwości. |
| |
Rozdział 6
Ochrona tajemnicy |
| |
Art. 50. 1. Osoby wykonujące czynności wynikające
z niniejszej ustawy są obowiązane do zachowania w tajemnicy wszystkiego,
o czym powezmą wiadomość w związku z wykonywaniem tych czynności, stosownie
do odrębnych przepisów, a nadto z zachowaniem przepisów niniejszego rozdziału.
2. Od obowiązku zachowania tajemnicy osoba wymieniona
w ust. 1 jest zwolniona w stosunku do:
|
1/ |
|
lekarza sprawującego opiekę z zaburzeniami psychicznymi,
|
| |
2/ |
|
właściwych organów administracji rządowej lub samorządowej
co do okoliczności, których ujawnienie jest niezbędne do wykonywania
zadań z zakresu pomocy społecznej, |
| |
3/ |
|
osób współuczestniczących w wykonywaniu czynności w
ramach pomocy społecznej, w zakresie, w jakim to jest niezbędne. |
Art. 51. W dokumentacji dotyczącej badań i przebiegu
leczenia osoby z zaburzeniami psychicznymi nie utrwala się oświadczeń obejmujących
przyznanie się do popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary. Zasadę
tę stosuje się również do dokumentacji dotyczącej badań przeprowadzonych
na żądanie uprawnionego organu.
Art. 52. 1. Nie
wolno przesłuchiwać osób, obowiązanych do zachowania tajemnicy stosownie
do przepisów niniejszego rozdziału, jako świadków na okoliczność przyznania
się osoby z zaburzeniami psychicznymi do popełnienia czynu zabronionego
pod groźbą kary.
2. Zakaz określony w ust. 1 stosuje
się odpowiednio do lekarzy wykonujących czynności biegłego. |
| |
Rozdział 7
Przepisy karne, zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe
i końcowe |
| |
Art. 53. Kto podaje lekarzowi lub organowi
właściwemu do wykonywania niniejszej ustawy informacje o występujących u
innej osoby objawach zaburzeń psychicznych, wiedząc, że te informacje są
nieprawdziwe, podlega karze pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności
albo grzywny.
Art. 54. W ustawie z dnia 27 września
1991 r. o zasadach odpłatności za leki i artykuły sanitarne (Dz.U. Nr 94,
poz. 422) w art. 11 w ust. 1 po wyrazie "zakaźne", dodaje się wyrazy "psychiczne
oraz upośledzenie umysłowe".
Art. 55. 1. W ciągu
sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy Minister Zdrowia i Opieki
Społecznej jest zobowiązany do opracowania docelowej sieci publicznych zakładów
psychiatrycznej opieki zdrowotnej, o której mowa w art.6.
2.
W ciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy Minister Pracy i
Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej
jest zobowiązany do opracowania docelowej sieci domów pomocy społecznej
dla osób psychicznie chorych oraz środowiskowych domów samopomocy.
3. Pełna realizacja sieci, o których mowa w ust.1
i 2, następuje w ciągu dziesięciu lat od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 56. Ustawa wchodzi w życie po upływie trzech
miesięcy od dnia ogłoszenia. (Dz. U. z dnia 20 października 1994 r. Nr 111,
poz. 535 ze zmianami: Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 554; Dz. U. Nr. 113,
poz. 731 i Dz. U. z 1998 r. Nr. 106, poz. 668) |
| |
|
| |
USTAWA
z dnia 31 lipca 1997 r.
o zmianie ustawy o ochronie zdrowia psychicznego.
(Dz. U. Nr 113, poz. 731) |
| |
Art. 1. W ustawie z dnia 19 sierpnia 1994
r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535 i z 1997 r.
Nr 88, poz. 554) wprowadza się następujące zmiany:
|
1) |
|
w art. 8: |
| |
|
|
|
a) |
|
w ust. 1 na końcu wyrazy "w zakresie zatrudnienia
oraz w sprawach bytowych" zastępuje się wyrazami "w
zakresie edukacji, zatrudnienia oraz w sprawach bytowych", |
| |
b) |
|
w ust. 2 w pkt 1 po wyrazach "niezbędnych
do samodzielnego" dodaje się wyrazy " , aktywnego";
|
|
| |
2) |
|
w art. 19 w zdaniu drugim po wyrazach "w innych
zakładach opieki zdrowotnej," dodaje się wyrazy "rodzinnych
ośrodkach diagnostyczno-konsultacyjnych,"; |
| |
3) |
|
w art. 21 w ust. 3 wyrazy "lub ratownika medycznego"
zastępuje się wyrazami "lub pielęgniarki"; |
| |
4) |
|
w art. 24 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2.
Pobyt w szpitalu, o którym mowa w ust. 1, nie może trwać dłużej niż
10 dni."; |
| |
5) |
|
w art. 29 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
"3.
W stosunku do osoby objętej oparciem społecznym, o którym mowa w art.
8, wniosek może zgłosić również organ do spraw pomocy społecznej.";
|
| |
6) |
|
art. 30 otrzymuje brzmienie:
"Art. 30. 1.
Do wniosku, o którym mowa w art. 29 ust. 2 i 3, dołącza się świadectwo
lekarza psychiatry szczegółowo uzasadniające potrzebę leczenia w szpitalu
psychiatrycznym. W przypadku braku świadectwa lekarskiego lub gdy
zostało ono wydane w okresie dłuższym niż 14 dni przed datą złożenia
wniosku, sąd opiekuńczy zwraca wniosek. Przepisy art. 130 Kodeksu
postępowania cywilnego nie mają w tym przypadku zastosowania.
2. Świadectwo wydaje lekarz psychiatra publicznego zakładu psychiatrycznej
opieki zdrowotnej na uzasadnione żądanie osoby lub organu uprawnionego
do zgłoszenia wniosku o wszczęcie postępowania sądowego w tej sprawie.
3. Po stwierdzeniu potrzeby wydania świadectwa lekarskiego lekarz
psychiatra publicznego zakładu psychiatrycznej opieki zdrowotnej wyznacza
termin badania i zawiadamia o tym osobę, o której mowa w art. 29 ust.
1, pouczając o możliwości doprowadzenia przez Policję w przypadku
niestawienia się na badanie.
4. W razie uchylania się od badania osoby, o której mowa w ust. 3,
lekarz psychiatra publicznego zakładu psychiatrycznej opieki zdrowotnej
może zwrócić się do Policji o doprowadzenie tej osoby na badanie w
publicznym zakładzie psychiatrycznej opieki zdrowotnej. W uzasadnionych
przypadkach badanie może odbyć się w miejscu pobytu tej osoby.
5. Jeżeli osoba, o której mowa w art. 29 ust. 1, odmawia poddania
się badaniu, może być ono przeprowadzone bez jej zgody. Przepis art.
21 stosuje się odpowiednio."; |
| |
7) |
|
po art. 30 dodaje się art. 30a w brzmieniu:
"Art.
30a. Doprowadzenie przez Policję, o którym mowa w art. 30, następuje
w obecności lekarza lub pielęgniarki publicznego zakładu opieki zdrowotnej."; |
| |
8) |
|
w art. 39 w ust. 1 wyrazy "nie wyrażają zgody
na skierowanie" zastępuje się wyrazami "nie wyrażają zgody
na przyjęcie" oraz wyrazy "z wnioskiem o skierowanie"
zastępuje się wyrazami "z wnioskiem o przyjęcie"; |
| |
9) |
|
w art. 40 dotychczasową treść oznacza się jako ust.
1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu:
"2. Przymus bezpośredni
można także stosować w celu zapobieżenia samowolnemu opuszczeniu przez
tę osobę domu pomocy społecznej."; |
| |
10) |
|
w art. 45 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a. W przypadkach uzasadnionych interesem osoby, której postępowanie
dotyczy bezpośrednio, sąd zarządza przeprowadzenie rozprawy w szpitalu."; |
| |
11) |
|
w art. 46: |
| |
|
|
|
a) |
|
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1. W sprawach
dotyczących przyjęcia osoby chorej psychicznie do szpitala psychiatrycznego
oraz wypisania jej z takiego szpitala uczestnikami postępowania
z mocy prawa oprócz wnioskodawcy są: ta osoba oraz jej przedstawiciel
ustawowy. W miarę potrzeby sąd zawiadamia o rozprawie małżonka
osoby, której postępowanie dotyczy, oraz osobę sprawującą nad
nią faktyczną opiekę; mogą oni wziąć udział w każdym stanie
sprawy i wtedy stają się uczestnikami.", |
| |
b) |
|
po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a. Osoba, której postępowanie dotyczy bezpośrednio, może
być doprowadzona na rozprawę sądową na mocy zarządzenia sądowego.
W tym przypadku stosuje się odpowiednio art. 556 § 2 Kodeksu
postępowania cywilnego.", |
| |
c) |
|
po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:
"2a. W przypadku gdy osoba psychicznie chora, która ma
być poddana badaniu przez biegłego, odmawia stawienia się w
publicznym zakładzie psychiatrycznej opieki zdrowotnej lub w
inny sposób uchyla się od tego badania, sąd może zarządzić doprowadzenie
tej osoby do publicznego zakładu psychiatrycznej opieki zdrowotnej
przez Policję.
2b. Zapewnienie realizacji postanowienia sądowego o przyjęciu
do szpitala psychiatrycznego osoby, o której mowa w art. 29
ust. 1, należy do wojewody."; |
|
| |
12) |
|
po art. 46 dodaje się art. 46a w brzmieniu:
"Art.
46a. Doprowadzenie przez Policję, o którym mowa w art. 46, następuje
w obecności lekarza lub pielęgniarki publicznego zakładu opieki zdrowotnej."; |
| |
13) |
|
art. 47 otrzymuje brzmienie:
"Art. 47. Do
środków odwoławczych wnoszonych przez osobę, której postępowanie dotyczy
bezpośrednio, nie ma zastosowania przepis art. 368 Kodeksu postępowania
cywilnego oraz w zakresie objętym treścią tego artykułu również przepis
art. 370 tego kodeksu."; |
| |
14) |
|
art. 51 otrzymuje brzmienie:
"Art. 51. W
dokumentacji dotyczącej badań lub przebiegu leczenia osoby, wobec
której podjęto czynności wynikające z niniejszej ustawy, nie utrwala
się oświadczeń obejmujących przyznanie się do popełnienia czynu zabronionego
pod groźbą kary. Zasadę tę stosuje się również do dokumentacji dotyczącej
badań przeprowadzonych na żądanie uprawnionego organu."; |
| |
15) |
|
w art. 52 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Nie wolno przesłuchiwać osób obowiązanych do zachowania tajemnicy,
stosownie do przepisów niniejszego rozdziału, jako świadków na okoliczność
wypowiedzi osoby, wobec której podjęto czynności wynikające z niniejszej
ustawy, co do popełnienia przez nią czynu zabronionego pod groźbą
kary."; |
| |
16) |
|
w art. 55 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
"1.
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej ustala, w drodze rozporządzenia,
docelową sieć publicznych zakładów psychiatrycznej opieki zdrowotnej,
o której mowa w art. 6."
Art. 2. Rozporządzenie, o którym mowa w art. 55 ust. 1 ustawy, wymienionej
w art. 1, zostanie wydane w ciągu trzech miesięcy od dnia wejścia
w życie niniejszej ustawy.
Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. |
|
| |
| Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej:
A. Kwaśniewski |
|
 |
Ostatnio dodane komentarze |
|
|
|
Na temat...
|
Teza: Jako, że za artyzm uzawana jest prawie każda forma świadomego wyrażania tego co w głębi nas samych poprzez verbalne środki wyrazu, stawiam teze...
|
| Dodał: coldcut |
| Odpowiedzi: 4 :: Czytaj całość :: Zobacz temat na forum |
|
|
|
|
|
